Ik en de spiegel

Ik en de spiegel!

Wie ben ik nou eigenlijk vraag ik mij wel eens af. Helemaal nu ik ruim 3 jaar moeder ben. Ik sta nooit echt stil bij die vraag en daarom dwing ik mijzelf nu na te denken. Tha Husband zit nu in de kamer en ik zeg tegen hem; dit is nu wat ik heel moeilijk vind. Wat vind je moeilijk, vraagt hij. Nou nu te beginnen met schrijven over dit onderwerp, ik en de spiegel. Ik wil zo graag een antwoord op die vraag, zodat het helder voor mijzelf wordt. Wat is dan slim om te doen denk ik nu, hoe kom ik tot dat antwoord. Het meest voor de hand liggend is om de spiegel er maar eens bij te pakken. Het liefste kijk ik er nu niet in omdat ik de laatste tijd niet lekker in mijn vel zit en dan is die spiegel al helemaal niet mijn beste vriend. Het makkelijkste voor mij is dan om weg te lopen en er niet aan te beginnen. Onzeker, bang om te falen en erg confronterend. Diep diep van binnen weet ik heel goed dat schrijven voor mij helend werkt en er daardoor ruimte ontstaat in die drukke hersenpan van mij. Dus nu lang genoeg uitgesteld, ik ga voor de spiegel staan om te kijken wie ik zie.

Opstaan Suus en take the stairs to the bathroom! Voelt best gek om dit zo te doen en ik aarzel. Gadver wat is onzeker zijn op dit moment klote zeg. Ik kijk en zie eerst alles wat niet goed is aan mijzelf. Man wat is het lang geleden dat ik eens echt goed naar mijzelf gekeken heb. Ik staar en blokkeer volledig. Waarom straf ik mijzelf om alleen het negatieve aan mijn uiterlijk nu te zien, na alles wat ik al heb meegemaakt. Ik zie een vrouw met verdriet en onrust in haar hoofd. Iemand die zo graag zachter en liever voor zichzelf wil zijn. Joehoeeee jij daar word eens wakker, wie zie je nu? Ik kijk mijzelf diep in de ogen en zeg hoi wie ben jij? Ik antwoord: ik ben Susan, val dan stil en kijk weg. Nee, zo gaan wij het niet doen schijterd, kijken jij. Ik zie een moeder van twee waanzinnige kindjes, vrouw van Jordan (aka Tha Husband), zusje van, kind van mijn ouders. Stel ik mijzelf op dit moment voorop? Volmondig antwoord ik nee. Op dit moment ben ik vooral moe-der en cijfer mijzelf als Susan weg. Bijna al het geld, tijd en aandacht besteed ik aan mijn lieve kinderen. Wil de beste moeder voor hun zijn en leg de lat torenhoog. Daarnaast wil ik ook nog de leuke vrouw van zijn. Tijd besteden aan mijn lieve vriendinnen, het grappige zusje uithangen en de perfecte dochter zijn. Dan blijft er weinig ruimte en tijd over voor mijzelf. Daarom weet ik niet nu even niet meer wie ik ben. Besteed veel te weinig tijd aan ‘’me, myself and I’’.  

(break want mannie wordt wakker)

Nu sta ik weer naar mijzelf te kijken en zie toch als eerste weer die buitenkant. Laat ik het eens benoemen wat ik zie, want daar gaat het nu ook over toch? Wie zie ik daar in de spiegel! Ik ga nu niet zeggen dat ik alleen maar positief over mijzelf mag zijn, want dat vind ik niet realistisch. Benoemen wat ik zie zonder er een oordeel over te hebben lijkt mij beter. Een knot in mijn haar, geen make-up, wallen, een neus en een mond. Twee oren met kleine gouden oorbelletjes, een lange nek en zichtbare sleutelbeenderen. Ik begin zachter naar mijzelf te kijken en de frons wordt minder. Nogmaals kijk ik mijzelf in de ogen en zie dat ze helder blauw zijn met donkere wimpers. Kak, ik constateer dan dat naast mij ogen er nu toch echt rimpels aan het ontstaan zijn. Ho stop niet oordelen neem het woord ‘’kak’’ terug. Mijn ogen, die al heel wat gezien hebben in het leven. Een neus waarmee ik kan ruiken en een mond waarmee ik proef! Besef mij nu dat dit allemaal van mij is en dat ik de keuze mag maken wat ik zie en wat ik daar van vind. Wat ik ruik is natuurlijk niet wat ik altijd zelf kan bepalen. Denk aan de stinkluiers van je kinderen of je eigen scheten. Maar toch, die neus waar de geuren binnenkomen kunnen veel met mij doen. Ook mijn mond, volle lippen die al heel wat gekust hebben. Met mijn mond proeven en ook hier mag ik zelf bepalen wat lekker is en wat niet. Met mijn huid de aanrakingen voelen van de lieve mensen om mij heen, wauw wat een zintuig is dit toch ook.

Nu wil ik verder kijken dan alleen die buitenkant en ga weg voor de spiegel. Hoe doe ik dat dan echt, naar binnen kijken. Ik schrijf maar op wat er in mij op komt. Inmiddels ben ik een volwassen vrouw (althans dat zegt mijn leeftijd) en sta op een punt in mijn leven die wat wankel is. De afgelopen jaren te veel gerend en te veel voor anderen gedaan. Soms bewust en soms ook zeker niet. Het leven kan mij onzeker maken, doordat ik altijd op zoek ben naar bevestiging, antwoorden van anderen willen en de beste willen zijn, ook al weet ik dat perfectie niet bestaat. Ik ben op een punt dat ik dit zo niet meer wil, want het maakt mij geen leuker persoon, moeder, vrouw van enz. ‘’Be the change you want to see’’ en dit slaat de spijker op zijn kop op dit moment. Mijn hoofd wel te verstaan. Durven weer te vertrouwen op mijn (oer)gevoel, antwoorden bij mijzelf zoeken, weten dat ik altijd een keuze heb en liever zijn voor mij. Wat maakt mij nu Susan? Wat typeert mij als Susan? Ik ben een echt gevoelsmens en mijn emoties kan ik niet onder stoelen of banken schuiven. Je weet wat je aan mij hebt en ben altijd eerlijk. Ben een doorzetter en geef niet snel op. Een control freak die haar toppunt nu heeft bereikt en aan het afbouwen is om vervolgens weer te genieten van al het moois wat tot mij komt. Heb sinds kort geaccepteerd dat ik altijd een vorm van controle nodig zou blijven houden in mijn leven. Dit is wel wat mij Susan maakt……

Ik ga weer voor de spiegel staan en kijk. Ik zie Susan, vrouw van Tha Husband, moeder van, zusje van en kind van mijn ouders.

Liefs Susan

P.s. Mocht je vragen hebben of jezelf in mijn verhaal herkennen? Laat dan een reactie achter en wie weet kunnen we wat voor elkaar betekenen.

4 reacties op “Ik en de spiegel&rdquo

  1. Heel erg herkenbaar. Soms is het gewoon erg moeilijk om lief voor jezelf te zijn, en dan is het makkelijker om je te storten op anderen. Het lichaam geeft echter toch wel vaak aan wanneer het genoeg is. Ik neem nu regelmatig een momentje voor mijzelf, hoeft niet lang te zijn, maar om gewoon even tot rust te komen. Te bedenken wat ik wil. Niet altijd duidelijk, maar dat geeft niks. Ik houd van dromen, dus dat probeer ik weer lekker te doen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *