”Schaduw” (deel 1)

Ik sta in de schaduw van mijzelf.

Niet altijd, maar de laatste tijd wel vaak. Het is er donker, ongezellig en kil. Eigenlijk geen plek waar ik wil zijn, maar ik ga er toch elke keer weer naar terug. In de tijd van mijn eetstoornis heb ik die donkere kant mijn ‘’monster’’ genoemd en dacht tot voor kort dat dit monster alleen bij mijn eetstoornis hoorde. Maar nee, het is de schaduw van mijzelf en het is al mijn hele leven bij mij. Net zoals iedereen een schaduw heeft en voor velen is dat ook wat het is, een schaduw.

Mijn schaduw vertelt mij al heel lang dat ik niet goed genoeg ben, niet slank of gespierd genoeg, niet mooi genoeg, niet grappig genoeg en nog veel meer niet, niet, niet. Maar het heeft me nog nooit verteld wanneer het wel goed genoeg is. Dus streef ik naar iets wat niet haalbaar is.  Het is dat duiveltje op mijn schouder wat heel graag de controle wil houden en wanneer dit niet gebeurt krijg ik een strak en naar gevoel in mijn maag, voel ik woede opkomen en probeer de controle vast te houden. Maar het heeft mijn nooit verteld hoe dat dan moet. Ik verlies de grip op de situatie en weer vertelt het mij: ‘zie je, je bent niet goed genoeg’. Ik vecht hard, heel hard om te bewijzen dat ik het wel kan en wanneer de volgende situatie zich aan dient vecht ik weer. Soms lukt het mij om te winnen, maar wat is daar dan aan vooraf gegaan? Word ik daar dan echt blij van? Maakt het mij gelukkig? NEE NEE NEE! Maar ik ben bang, zo bang om uit mijn schaduw te stappen en het los te laten. Want zoals ik al schrijf, iedereen heeft een schaduw, dus ook ik. Ik ben op een punt nu dat ik ook een gewone schaduw wil hebben. Dat wanneer ik in het zonlicht sta en haar zie, ik kan zeggen ‘jij hoort bij mij’. Wij hebben samen een verleden, leven samen in het heden en we zullen voor altijd samen zijn. Niet meer en niet minder! Helaas ben ik op dit moment nog niet zo ver om het echt los te gaan laten. Want de controle willen houden op bijna alles werkt verstikkend, maar ook verslavend. DAMN wat ben ik bang om het los te laten. ‘’Loslaten’’ speelt een grote rol in mijn hersenpan op dit moment. Want wat komt er dan daarna als ik het los laat? Wie vertelt mij dat? Inderdaad, niemand gaat mij dat vertellen. Ik zal het gaan ervaren. Ik heb nu wel een keuze gemaakt en ga het om mijn manier loslaten. Hoe en wat vertel ik later, maar dat ik het met liefde ga doen staat voorop.

‘’voor jezelf kiezen is nee durven zeggen zonder je schuldig te voelen’’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *