ik zie er enorm tegenop om te stoppen met de borstvoeding!

Ik zie er enorm tegenop! Over 4 maanden ga ik stoppen met borstvoeding geven aan Lot en tegelijkertijd gaat ze dan ook naar school. Want dan is ze 4 jaar en ik heb altijd gezegd dat ik mijn kinderen tot max 4 jaar borstvoeding wil geven. Maar deze datum komt steeds dichterbij en ik heb het er verdomde moeilijk mee. Zij is mijn aller grootste wens die echt uitgekomen is. Direct na de geboorte wou je bij mij drinken en in het ziekenhuis noemde ze je een natuurtalent. Elk moment genoot ik er van, waar we ook waren en het maakte mij niks uit wat anderen er van vonden. Ik voelde mij zo verbonden met jou, het gevoel hebben dat jij mij nodig had, was en is zo’n onbeschrijfelijk mooi en fijn gevoel. Jij hebt mijn mama gemaakt en ik moet je nu gaan loslaten. Maar liefje ik weet niet of ik dat wel kan. Er nu aan denkend dat jij straks nooit maar dan ook nooit meer bij mij zal drinken doet mij zo veel verdriet. Iedereen zegt dat er wel wat anders moois voor terug komt. Maar wat dan? Hoe moet ik je gaan uitleggen dat het straks echt klaar is en dat alleen je broertje nog bij mama mag drinken. Eerlijk gezegd is het in die (bijna) vier jaar niet altijd even leuk geweest om borstvoeding te geven. Want ik werd en soms word ik er nog steeds onzeker van. Gek eigenlijk want als ik het rationeel bekijk is die onzekerheid nergens op gebaseerd. Maar gevoelsmatig wel, heb ik wel genoeg, waarom komt die toeschietreflex nou niet, waarom voelen mijn borsten zo leeg, waarom voelen ze zo vol, de kans bestaat echt dat het zo maar in 1 keer stopt. Allemaal vragen die ik niet kan beantwoorden die bevredigend genoeg zijn. Tuurlijk zit er ook wel een andere kant aan dit verhaal. Ik zal iets meer tijd hebben voor andere dingen als ik stop met Lot. Daarbij kan papa dan ook een bedtime story vertellen en haar dan fijn instoppen. Aan de ene kant wil ik dat zo graag,  iets meer tijd voor mijzelf en dingen doen zonder elke keer rekening te moeten houden met het naar bed brengen. Het is zo’n tegenstrijdig gevoel en het voelt een beetje als verraad naar haar. ‘’Straks als je 4 bent dan ben je groot en dat betekend dan dat je niet meer bij mij mag drinken’’. Ik zit hier nu als een zakaardappels op de bank mij te verzetten tegen dit schrijven. Want als ik het opschrijf word het zo definitief en ergens wil ik dat niet. Diep van binnen weet ik heel goed waar deze gevoelens vandaan komen. Het komt vanuit vroeger in de tijd dat ik zelf erg gepest ben. Het gevoel van er toe doen en nodig zijn ken ik eigenlijk helemaal niet, buiten de muren van mijn ouderlijke huis.

Tot het moment dat ik moeder ben geworden van jou lieve Lot. Nu ben ik onwijs bang om te stoppen met de borstvoeding en dus niet weten wat dan daarna komt. Vindt ze mij dan nog wel lief? Zal ze boos op mij worden omdat ik dan haar veilige plek van haar afneem? Wellicht vindt ze het ook allemaal wel prima en is er helemaal geen verdriet of boosheid. Het gekke is dat ik voor dit laatste misschien nog wel het meeste bang ben. Ik zal mij dan afgewezen voelen en niet meer nodig voelen. Egoïstisch eigenlijk toch? Dat ze verdriet heeft of boos wordt is dat dan wel oke? NEE tuurlijk niet ook dat zal mij intens verdrietig maken. Betekend dit dan dat we er wel meer door moeten gaan? Nee ook dat wil ik niet! Daarom is het goed dat ik dit nu van mij afschrijf. Ik heb nog maximaal 4 maanden om mij en Lot hierop voor te bereiden en de borstvoeding langzaam te gaan afbouwen. Gadverdamme kut zeg zit hier gewoon te janken op de bank.

Ik kan je wel zeggen dat ik die laatste maanden van elk moment met jou lieve Lot ga genieten en ik deze momenten samen, diep op zal slaan in mijn hart.  

To be continued

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *